السلام علیک یا باعبد الله

راهی سفر  سفر به کرب و بلا

 به امید تولدی دوباره

 خدانگهدار

 شب عاشورا من بودم و تنهایی و صحنه های کربلا که از تلویزیون پخش میشد

 من بودم و هق هق اشک  که تلفنم زنگ خوردم و صدای مداحی  یه سید تو

بین الحرمین من رو به جنون رسوند

 یه لحظه فکر کردم همین الان نفسم قطع میشه

خیلی دعا کردم که یادم نیست  ولی یکی رو خوب یادم مونده  اونم  خواستن آوارگی و

سرگشتگی تو دو راهی بین الحرمین

 و الان منم که ناباورانه دارم به روز رفتنم  نزدیک میشم

 من 

و

 نجف

کربلا

 سامرا

کاظمین

سه سال کم نیست برای همسایگی گرچه که مجازی باشه چه بسا گاهی خیلی

نزدیکتر از آدمای دنیای واقعی میشه و تو این نزدیگی گاهی دلخوری و تندی

اجتناب ناپذیره پس من کمترین رو با دریادلی تون ببخشید و حلال کنید

خداحافظی تلخه ولی با شیرینی سلام هست که قابل تحمل میشه

 به امیدسلام دوباره

 میگم خداحافظ 

خداحافظ خونه مجازیم

 ...........

 دوستان میخونم وبلاگهاتونو 

سرمایه های هر دلی حرفهایی است که برای نگفتن دارد.

         چنان در قید مهرت پای بندم

                                که گویی آهوی  پا در کمندم