افتاده ام در مرداب وکسی فرو رفتن را نمی بیند

آی آدمها!!

 مرا با شما کاری نیست

 نمیخواهد چشمانتان رابه ندیدن عادت دهید

سیب شود رویتان سرخ و سپید و قشنگ

سبز شود جانتان سبز و بلند وکمند

سیر شود کامتان از کرم کردگار

سکه شود کارتان روزیتان برقرار

ماهی عمرت بود  درحرکت پر تلاش

 غم بشود سنجدی رخت ببندد یواش

پر زحلاوت شود چون سمنو زندگی

غرق سعادت شود شیوه این بندگی

 دوستان! از کربلاى پر بلا برگشته ایم...

از حضور خامس آل عبا برگشته ایم

در نجف اندر حضور مرتضى بودیم ما

از حضور شهسوار لافتى برگشته ایم

قتلگاه شاه دین را ما زیارت کرده ایم 

از حضور آن شهید نینوا برگشته ایم

در کنار علقمه، قبر علمدار حسین

دیده ایم و با دو صد شور و نوا برگشته ایم

حجله گاه قاسم نو کدخدا را دیده ایم

اشک ریزان ما از آن بزم عزا برگشته ایم

چون صفای ناله و افغان و شیون کرده ایم

خون دل جاری کنان از دیده ها برگشته ایم

ما سلام از روضه شیر خدا آورده ایم

روی پر گرد و غبار از کربلا آورده ایم...

بس که رخ مالیده ایم بر مرقد شاه نجف

بوی مشک و عنبر و عطر و گلاب آورده ایم

قتلگاه حضرت شاه شهیدان دیده ایم

چشم گریانی از آن ماتم سرا آورده ایم

طواف عباس علی را کرده ایم از جان و دل

ما طواف مکه را از خیمه گاه آورده ایم

مرقد موسی کاظم در بغل بگرفته ایم

خاک درگاهش برای توتیا آورده ایم

هم تقی و هم نقی باعسکری طوفیده ایم

راه و رسم بندگی را ما به جا آورده ایم

مهدی صاحب زمان.عج. را ما زیارت کرده ایم

نامة آزادی از جرم و گناه آورده ایم

در بیابان ما بسی جور و جفاها دیده ایم

مهر و تسبیح از شهید کربلا آورده ایم...

السلام علیک یا باعبد الله

راهی سفر  سفر به کرب و بلا

 به امید تولدی دوباره

 خدانگهدار