آدمک های چوبی

خسته ام٬

 

رهایم کن تا قدری آرام بگیرم.

در کوچه های خاک آلود زندگی از بودن آدمک های چوبی آزرده خاطرم.

ای کاش بدانیم که طنابهایی که به دست و پایمان برای حرکت  دادن ما بسته اند  را چه کسی میگرداند.

اما  همه فراموش کرده ایم و این فراموشی رو دوست داریم.

خسته ام...............

کاش میشد روی موجهای زندگی هم  آسوده خاطر بخوابم.

خسسسسسسسسسسسسسته ام....................................................

 

/ 0 نظر / 7 بازدید